Η κρίση και η πολιτική Οικολογία

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω διαρκώς αυτό το «περνάμε περίοδο κρίσης». Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θυμάμαι να είμαστε διαρκώς στην ένταση «μέχρι να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να βγούμε από το τούνελ». Στην τσίτα λοιπόν όλοι μας και οι πολιτικές ηγεσίες εξηγούν διαρκώς τρία πράγματα: α) Ότι για την κρίση ευθύνονται οι προηγούμενοι. β) Ότι απαιτούνται θυσίες γ) Ότι με την δουλειά που γίνεται τώρα η έξοδος και το φως οσονούπω έρχονται. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η κατάσταση που βιώνουμε τώρα είναι λίγο διαφορετική. Τα πράγματα φαίνονται να αγριεύουν πια και η εξαθλίωση, δεν είναι προ των πυλών, αλλά πρόκειται για καθημερινή πραγματικότητα. Η εκτεταμένη εγκατάλειψη πρώην παραγωγικών μονάδων μοιάζει να έρχεται από ταινία καταστροφής του μέλλοντος και δυστυχώς είναι κοινή αντίληψη ότι τα χειρότερα έρχονται. Και εδώ λοιπόν παρουσιάζονται δύο μύθοι: Ο ένας είναι η ιστορία της πλασματικής ευμάρειας που ζήσαμε όλοι με δανεικά και που τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Ασφαλώς και δεν είναι έτσι. Την ευμάρεια την έζησαν οι λίγοι. Η μεγάλη πλειοψηφία δεν αγόραζε ποτέ εύκολα αυτοκίνητα, δεν αποκτούσε εξοχικό, δεν έκανε χλιδάτες διακοπές, δεν μεθοκοπούσε κάθε βράδυ στα μπουζούκια. Ικανοποιούσε απλά τις ανάγκες διαβίωσης με δυσκολία, ενώ τώρα δεν δύναται. Μύθος δεύτερος: Η εξαθλίωση αφορά μόνο την Ελλάδα, άντε το πολύ μόνο τον Ευρωπαϊκό Νότο. Επίσης λάθος. Στις ΗΠΑ ολόκληρες μεγαλουπόλεις εγκαταλείπονται, στο Νότιο ημισφαίριο (με εξαίρεση την Αυστραλία) η πείνα και η εγκληματικότητα βασιλεύουν. Η Βόρεια Ευρώπη με ποσοστά ανάπτυξης κάτω από το 1% συνθλίβει τους πολίτες, η Ασία με τους παλιούς υψηλούς δείκτες ανάπτυξης φρενάρει απότομα μπροστά στα κοινωνικά της αδιέξοδα. Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας είναι κυρίως η απελπιστική ανικανότητα πολιτικής διεύθυνσης και διοίκησης και η μονιμότητα ισχύος του θλιβερού κανόνα «άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε, οι νόμοι είναι για να καταστρατηγούνται και ο καθένας παλεύει μόνο για το προσωπικό του συμφέρον». Γι’ αυτό και υπάρχει έντονα το φαινόμενο της υπανάπτυξης. Όμως η κρίση που ζούμε τώρα πρέπει να αναλυθεί επαρκώς. Η διάστασή της είναι παγκόσμια και έχει να κάνει με τον σύγχρονο πολιτισμό. Έχει να κάνει με τον τρόπο κυριαρχίας του ανθρώπου στη γη, με την αγριότητα και το πάθος της συσσώρευσης, με την ματαιοδοξία της σύγχρονης οικονομικής, παραγωγικής και πληθυσμιακής έκρηξης. Η σύγχρονη ωφέλιμη κοινωνικά πολιτική σκέψη, πρέπει να κάνει αυτές τις αναλύσεις και να προσεγγίσει εναλλακτικά πλέον τον όρο «ανάπτυξη». Το βασικό της στοιχείο δεν μπορεί παρά να είναι η ηπιότητα και αειφορία. Στην παραγωγή, στην κοινωνική και οικονομική οργάνωση, στο ενεργειακό, στην δημοκρατία, στη σχέση μεταξύ των λαών, στην σχέση μας με την φύση που είναι ο οίκος μας και τέλος στον τρόπο παγκόσμιου συντονισμού και συνεννόησης. Αυτή είναι η αντίληψη της πολιτικής οικολογίας. Οι βασικές της αρχές πρέπει να διαπεράσουν το σύνολο του πολιτικού φάσματος. Όμως ο πολιτικός φορέας που θα την εκφράσει κατά το δυνατόν ολοκληρωμένα, είναι απολύτως απαραίτητος με ανάγκη ισχυροποίησής του. Και νομίζω ότι η έκφραση της στην Ελλάδα είναι οι «Οικολόγοι – Πράσινοι» με όλες τις αδυναμίες και τα προβλήματά τους.

Μουσική χωρίς βιασμό

Στα προζύμια της Ιωάννας στις 29-8-13 έζησα κάτι σπάνιο για την εποχή μας:Καλή μουσική χωρίς την ένταση του ήχου που σου τρυπάει τα αυτιά και δέν σ' αφήνει να μιλήσεις. Ειναι απο τα αυτονόητα και αυτά που δυστυχώς εκλείπουν...

Διόδια Αιγινίου: Να οδηγηθεί το θέμα στις δικαστικές αίθουσες

Στις 11-7-13 η Επιτροπή Πολιτών κατέθεσε υπόμνημα – αναφορά στην Εισαγγελία Πιερίας, όπου ζητά την αναστολή λειτουργίας των Διοδίων και την κατάργησή τους με τροποποίηση της σύμβασης παραχώρησης. Ο Εισαγγελέας απεφάσισε την έναρξη προκαταρτικής εξέτασης για το αν συντρέχουν οι λόγοι ώστε να οδηγηθεί το θέμα στην δικαστική διαδικασία. Αν δηλαδή έχουν διαπιστωθεί ότι έχουν συντελεστεί ποινικά αδικήματα, τότε η Δικαιοσύνη θα κρίνει και θα αποφασίσει. Ο όρος ποινικό αδίκημα όμως είναι πολύ συγκεκριμένος: Αφορά κάθε αδίκημα για το οποίο προβλέπεται συγκεκριμένη ποινή από την νομοθεσία. Και το έγγραφο που κατατέθηκε αναφέρει συνοπτικά πλήθος επιχειρημάτων όπου συντελούνται σαφέστατα αδικήματα που προβλέπονται ποινές και άρα είναι ποινικά. Και αναφέρω συγκεκριμένα: 1) Παρακώλυση συγκοινωνίας: Το διπλό βίαιο σταμάτημα τροχοφόρων σε απόσταση 14 km (παγκόσμια πρωτοτυπία) σε χρονικό διάστημα 5΄ με χάσιμο χρόνου και με την απερίγραπτη ταλαιπωρία πολιτών σε τεράστια μποτιλιαρίσματα. 2) Βίαιη, υποχρεωτική καταβολή τέλους. Η διαδρομή του διοδίου δεν μπορεί να είναι υποχρεωτική και ο πολίτης, αν αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να το καταβάλει θα πρέπει να έχει άλλη επιλογή, σε κατωτέρας ίσως ποιότητας οδού, προς την ίδια κατεύθυνση (Πιερία προς Θεσ/νίκη και αντιστρόφως). Είναι όμως το Διόδιο αυτό το μοναδικό που δεν διαθέτει παράπλευρη οδό και στερείται ο πολίτης την ανωτέρω δυνατότητα. 3) Άμεσος διαπιστωμένος κίνδυνος σωματικής βλάβης πολιτών. Μια απλή αυτοψία στους οικισμούς από Χαλκηδόνα έως Αιγίνιο αρκεί για να διαπιστώσει κάποιος το γεγονός. Σημαντικό ποσοστό της κυκλοφορίας από Ευζώνους προς Νότο και το σύνολό της από Εγνατία Ημαθίας προς Νότο και αντιστρόφως, διέρχεται από τους οικισμούς, μέσω της Παλαιάς Εθνικής Οδού. Πρόκειται για δευτερεύον Εθνικό και Ευρωπαϊκό δίκτυο όπου δεν μπορεί να υπάρξει μέτρο απαγόρευσης διέλευσης. Και ελπίζω με τον διαπιστωμένο κίνδυνο που υπάρχει, να μην θεωρήσει κάποιος νομικός ότι ποινικό αδίκημα είναι μόνο η σωματική βλάβη που συντελείται, δηλαδή να πρέπει να θρηνήσουμε πρώτα και μετά να κινηθεί δικαστική διαδικασία. Τα ανωτέρω κατά την άποψή μου τεκμηριώνουν και τυπικά την ύπαρξη ξεκάθαρων νομικών προϋποθέσεων για να οδηγηθεί η υπόθεση στις δικαστικές αίθουσες. Εκεί η Ελληνική δικαιοσύνη θα κρίνει αφού ακουστούν με ηρεμία και επιστημονικό τρόπο, όλες οι απόψεις, όλα τα επιχειρήματα. Ο ρόλος της είναι η τήρηση των νόμων, η προστασία της κοινωνίας από ζημιογόνες παραβατικότητες και νομίζω ότι ο σύγχρονος νομικός μας πολιτισμός, έχει τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, να κρίνει και να ενεργήσει επί του ζητήματος αυτού. Από εκεί και πέρα βέβαια υπάρχουν οι πολιτικές διαστάσεις του θέματος με την αντιφατικότητα στον αναπτυξιακό σχεδιασμό, με την Πιερία να ζει οικονομική τραγωδία εξαιτίας των Διοδίων, με κατοίκους της εργαζόμενους στη Θεσσαλονίκη να οδηγούνται βιαίως στην συμπρωτεύουσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Και όλα αυτά επειδή κάποιοι έκαναν το χονδροειδέστατο λάθος να σχεδιάσουν Διόδια εκεί που μόνο «άρρωστα» μυαλά μπορούν να σκεφτούν. Επ’ αυτού όμως (επί του πολιτικού σκέλους) οι πολίτες γνωρίζουν, κρίνουν, αγωνίζονται και καταλογίζουν ευθύνες. Αιγίνιο 01 – 08 – 2013

Υποψηφιολίκια

Κι όμως.Ειμαστε στο 2013,περνάμε τόσα απο τους επιτήδειους και αυτοί επιμένουν. Οι διάφοροι "Υποψήφιοι" Δήμαρχοι Πύδνας-Κολινδρού εμφανίζονται και κερνούν σε καφέ και σε μπάρ. Χωρίς να πούν τίποτε ποτέ συγκεκριμένο για τον τόπο μας.Πουλάν "υποψηφιολίκι",όπως ακριβώς σκέφτονται την ενασχόλιση με τα κοινά:Απολύτως προσωπικά,απολύτως ιδιοτελώς.

Μόνο ξένοι

Ρωτήσαμε τον ιδιοκτήτη μιάς ταβέρνας στη Θάσο πώς πάει απο δουλειά.Μας απάντησε "πολύ καλά". "Απο Έλληνες;",ρωτήσαμε. "Κάπου-κάπου έρχεται κι απο κανένας" απάντησε.

Και στιβος τέλος

Βλέπαμε λοιπόν και αγώνες στίβου σε Ελληνικές πόλεις(πανελήνια πρωταθλήματα ή μήτιγκ).Και αυτό τέλος,μαζί με την ΕΡΤ.Τα ιδιωτικά κανάλια δεν ξέρουν την προώθηση του αθλητισμού,γνωρίζουν μόνο την τηλεθέαση,τις διαφημίσεις και τα έσοδα. Αρα και ο στιβος τελειώνει.Γιατί κάθε τι που γίνεται χωρίς να μαθαίνεται ,ειναι σαν να μήν έγινε ποτέ

Αναζήτηση χαρακτηρισμού ανευθυνοτητας

Πώς να χαρακτηρίσουμε αυτούς τους "αρμοδίους" που, ενω το πρόγραμμα καταπολέμισης κουνουπιών έπρεπε να το ξεκινήσουν αρχές άνοιξης,αυτοί ακόμα και σήμερα δέν κατάφεραν να το ξεκινήσουν;