Επιτέλους μια θετική πρόταση

Οι μουσικές εκδηλώσεις του Δήμου στο πανηγύρι Αιγινίου ήταν θετικές.Δόθηκε μια διαφορετική προταση για μουσική-τραγούδι -χορό και αρκετός κόσμος την αποδέχτηκε.Δείχνουν κι έναν δρόμο για μια φυσιογνωμία που πρέπει να δοθεί στη μεγάλη αυτή κοινωνική εκδήλωση της Βόρειας Πιερίας.

Ξεπλυμένα χαμόγελα

Κάθε που ανακοινώνονται αποτελέσματα πανελλαδικών εισαγωγικών στα Πανεπιστήμια ,κάθε που ξεκινάει η σχολική χρονιά ,σε κάθε ευκαιρία, βγάζουν τις φάτσες τους πρωτοσέλιδα με πλατύ χαμόγελο και εύχονται:Συγχαρητήρια,καλή σχολική χρονιά κλπ. Δέν έχουν τίποτα να πούν για την παιδεία μας,δέν τους ενδιαφέρει. Ας μάθουν όμως ότι σε κανέναν και πολύ περισσότερο στα παιδιά δεν ενδιαφέρουν οι υποκριτικές ευχές τους και τα ξεπλυμένα τους χαμόγελα στις πληρωμένες τους πρωτοσέλιδες καταχωρήσεις.

Μην είδατε τον ΟΗΕ;

Παλαιστίνη, Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία, Λίβανος, Νιγηρία. Είναι περιοχές που υπάρχουν σήμερα ένοπλες συγκρούσεις. Αύριο μπορεί να εξαπλωθεί, το φαινόμενο. Αφγανιστάν, Ινδία, Ινδοκίνα, Κεντρική Αμερική μπορεί να βγουν στο προσκήνιο και ίσως και ακόμα πιο κοντά μας, δίπλα μας. Ο λόγος των συγκρούσεων είναι δυστυχώς απλός και πανάρχαιος: Να εξοντώσουμε τον διαφορετικό από εμάς. Στην καταγωγή, στην θρησκεία, στην ιδεολογία, την εθνικότητα. Ζούμε λοιπόν μια νέα βαρβαρότητα. Ο πολιτισμός μας δοκιμάζεται. Και κάθε φορά που γίνονται σφαγές, υφίσταται και μια ντροπιαστική ήτα. Γιατί πάντα το βασικό στοιχείο της σύγχρονης ανθρωπιστικής κοινωνίας, η αρχή του σεβασμού της διαφορετικότητας, παραβιάζεται. Ασφαλώς και δεν είναι νομοτέλεια. Ασφαλώς και δεν βαδίζουμε ανεπιστρεπτί στην νέα βαρβαρότητα. Την ιστορία εξάλλου των κοινωνικών την γράφουν οι ίδιες οι κοινωνίες, δεν υπάρχει αναπόφευκτο (εκτός βέβαια του ενδεχόμενου μιας μη προβλέψιμης μεγάλης φυσικής καταστροφής). Το ίδιο λοιπόν το φαινόμενο, αφού γίνει κατανοητό, δείχνει το δρόμο: Γενική και απαρέγκλιτη εφαρμογή του απόλυτου σεβασμού στην διαφορετικότητα. Ειρηνική συμβίωση των κοινωνιών χωρίς βία, με βάση την δημοκρατία. Πως θα επιβληθεί αυτό; Με δύο κύριες οδούς: Την μορφωτική εμπέδωση αυτών των αρχών και την υποχρεωτική εφαρμογή διαπλανιτικού πλαισίου ρυθμίσεων και κανόνων. Αφού λοιπόν η εφαρμογή αυτή θα είναι διαπλανητική ο φορέας που θα συντονίζει δεν μπορεί παρά να είναι ο ΟΗΕ. Όχι βέβαια ο σημερινός, ο ανύπαρκτος και ανεπαρκής, αλλά ο αυριανός, αυτός που θα επιβάλλουν οι λαοί που θέλουν ειρήνη και προκοπή. Ο ΟΗΕ που θα έχει αποφασιστικό όργανο την γενική συνέλευση με την αναλογική πληθυσμιακή βαρύτητα ψήφων και το άμεσα εκλεγμένο ανακλητό και διαρκώς ελεγχόμενο Συμβούλιο Ασφαλείας και Συντονισμού, χωρίς μόνιμα μέλη. Με πλήρες δίκτυο έγκυρης και αντικειμενικής παρατήρησης, με πόρους και ισχύ, με κανόνες αυτόματης αποτελεσματικής παρέμβασης στον πρώτο πυροβολισμό, στην πρώτη σφαγή, με αποτελεσματικές, κοινά αποδεκτές και οργανωμένες νομικές και δικαστικές υπηρεσίες. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και πολλά άλλα σχετικά ζητήματα παρατήρησης και παρέμβασης. Η δημοκρατία, η πείνα, η φτώχεια, η υγεία, το περιβάλλον, η κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα των γυναικών είναι μερικά από αυτά. Η αντιμετώπιση όμως όλων προϋποθέτει αποτελεσματική λειτουργία του θεσμού στο οποίο εκπροσωπούνται οι λαοί της γης. Κάθε επιμέρους Ένωση (Ε.Ε., ΝΑΤΟ κ.λπ.) να λειτουργεί σ’αυτά τα πλαίσια. Τον ΟΗΕ λοιπόν στις σύγχρονες σφαγές δεν τον είδαμε. Όμως δυστυχώς ούτε κάποια διαφορετική πρόταση λειτουργία φαίνεται από πουθενά. Κανένα κράτος, κανένα κόμμα, καμία συλλογικότητα δεν ασχολείται. Και αυτό είναι το χειρότερο….

Μαλώνουν στα ερείπια.

Βάσισαν την ύπαρξή τους στο ρουσφέτι ,στο βόλεμα και στην σπατάλη δημοσιου χρήματος.Οδήγησαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στη εξαθλίωση.Διέλυσαν την Δημόσια Διοίκηση και τις Κοινωνικές Δομές.Σημαντικό ποσοστό των πρωτοκλασάτων είναι στη φυλακή.Και αυτοί μαλώνουν ακόμα για το ποιός είναι καλύτερος αρχηγός:Ο Γιώργος ή ο Βαγγέλης;

Ανούσιες ορκομωσίες

Τελετές ορκομωσίας Δημάρχων και Δημοτικών Συμβουλίων λοιπόν με πολύ κόσμο και απαστράπτοντες επισήμους. Τελετές ανούσιες,βαρετές,ακριβές μονο για δημόσιες σχέσεις.Η ουσία, που είναι η παραγωγή οφέλιμου κοινωνικά έργου,ξεχασμένη περιμένει την επόμενη προεκλογική περίοδο.

Οι Σάντος της καθυστέρησης

Το ταλέντο δεν φτάνει. Η γνώση δεν αρκεί. Η ανάπτυξη των δυνατοτήτων των πολιτών μέσω σκληρής δουλειάς και εκπαίδευσης δεν φέρνει από μόνη της επιτυχία. Χρειάζεται ένα γενικότερο θετικό περιβάλλον και κυρίως σωστή διοίκηση και συντονισμός. Στην Βραζιλία η Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου ήταν πλούσια σε ταλέντο και αξία. Θα μπορούσε να είναι πιο πλούσια, αλλά πολλά άξια παιδιά δεν πήγαν (Αθανασιάδης, Νίνης κ.λπ.) γιατί έπρεπε να συμμετέχουν κολλητοί (Γκέκας, Κατσουράνης κ.λπ.). Από αυτούς που πήγαν Βραζιλία δεν ήταν στο γήπεδο όλοι οι καλύτεροι. Και αυτοί που έπαιξαν είχαν την εντολή του ανεκδιήγητου Σάντος: Άμυνα, για να μην φάμε πολλά γκολ, γιόμες και προσευχές για να έχουμε τύχη. Αυτός είναι ορισμός του συντηρητισμού που παράγει ανικανότητα, λαθεμένες επιλογές και αποτυχία: Κατ’αρχήν ο Σάντος πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Δεν ακούει, δεν βελτιώνεται. Προτιμάει την «ασφάλεια» του παλιού και των κολλητών (ΕΠΟ –μάνατζερ). Δεν αλλάζει, δεν ψάχνει για νέους ανθρώπους και μεθόδους. Δεν «βλέπει» το μέλλον, το εκρηκτικό ταλέντο, την προχωρημένη γνώση. Τα φοβάται. Εξ άλλου αν αναδειχθούν θα φανερώσουν την απελπιστική του ανεπάρκεια και θα τον καταπλακώσουν. Στην Βραζιλία όσοι άξιοι έπαιξαν σε κάποια διαστήματα αγνόησαν της συμβουλές του για άμυνα και «γιόμες» και ξεδίπλωσαν αρετές. Αυτό έδειξε πιο καθαρά το τίποτα του Σάντος. Και επειδή στο τελευταίο ματς κάτι έπρεπε να κάνει και να πει, εκνευρισμένος και ανεύθυνος, έβρισε τον διαιτητή αποβλήθηκε και έκανε δηλώσεις: «Φταίνε οι ποδοσφαιριστές που δεν με άκουγαν»!!!! Βλέποντας σήμερα τα παιδιά που τόσο κοπιάζουν, που ξεχύνονται με ενθουσιασμό στις σπουδές και στην εκπαίδευση, που παίρνουν πτυχία, κάνουν διδακτορικά και μετά γίνονται σερβιτόροι ή ξενιτεύονται, σκέφτομαι ότι το φαινόμενο «Σάντος» καλά κρατεί. Θα μπορούσαν να στελεχώσουν και να αλλάξουν την Δημόσια Διοίκηση, τις κοινωνικές δομές, την δημόσια παραγωγικότητα στην ενέργεια, στις συγκοινωνίες, στις επικοινωνίες κ.λπ. Θα μπορούσαν με το κατάλληλο θεσμικό, χρηματοδοτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον να συμβάλλουν για την ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό στις υψηλές τεχνολογίες, στον τουρισμό, στον πρωτογενή τομέα, στην έρευνα κ.λπ. Δεν έχουν όμως τις ευκαιρίες. Οι «Σάντος» που διοικούν δίνουν σαφείς εντολές: Άμυνα, να πληρώσουμε τα δανεικά, να μην καταποντιστούμε. Δεν βλέπουν μπροστά, δεν μαθαίνουν νέα πράγματα, δεν τους ενδιαφέρει η πρωτοτυπία, ο νεωτερισμός. Δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, προτιμούν την ασφάλεια της ανεπάρκειάς τους και σε θέσεις ευθύνης βάζουν κολλητούς που κατά κανόνα είναι και ανεύθυνοι. Δεν σκέφτονται για νέες μεθόδους, νέους θεσμούς, που θα βάλει μπροστά πρωταγωνιστή τον δημιουργικό, ικανό και εργατικό πολίτη. Ξέρουν εξάλλου ότι μια εκρηκτική κατάσταση στην πρόοδο και στην ανάπτυξη θα αποκαλύψει την γύμνια τους και θα τους στείλει στο σπίτι τους. Μπορούμε να απαλλαγούμε όμως από τους «Σάντος»; Και βέβαια μπορούμε. Αρκεί ο Γιώργος Σαμαράς, ο Ανδρέας Σάμαρης, τα παιδιά που σπουδάζουν, η νέα γενιά που ψάχνεται για καινούρια πράγματα στα χωράφια και στις τεχνολογίες, αρκεί όλοι αυτοί να παίξουν τη μπάλα που θέλουν και που ξέρουν. Ας τους βοηθήσουμε.

Ποδόσφαιρο βαρβάρων

Απ' ότι φαίνεται υπάρχουν δύο τάσεις για το σύγχρονο ποδοσφαιρο: Η μία που λέει ότι χρειάζεται δύναμη,κλωτσιές,αν περάσει η μπάλα δέν περνάει ο παίκτης,σπρώχνουμε,τραβάμε και ούτε κάρτες ,ούτε αποβολές,εξάλου είναι"αντρικό" το άθλημα.Είναι η άποψη της βαρβαρότητας και της Ρωμαϊκής αρένας,ειναι η άποψη της FIFA και της εμπορικότητας.Η δεύτερη λέει ότι είναι ένα όμορφο και θεαματικό άθλημα τεχνικής,ταχύτητας,δύναμης,εξυπνάδας και συνεργασίας που βασίζεται στη σκληρή δουλειά ,στο πνεύμα συλλογικότητας και στον σεβασμό του αντιπάλου. Σ'αυτό το Παγκόσμιο Κύπελο φάνηκε ότι προωθείται ξεκάθαρα η πρώτη εκδοχή.Η βαρβαρότητα κερδίζει και εδώ...